Tikkende tijdbom - Goal Kindercoaching
197
post-template-default,single,single-post,postid-197,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Tikkende tijdbom

kindercoach-voorhout-teylingen

Tikkende tijdbom

Ik sla de krant open en zie voor de 5e dag achter elkaar een artikel staan over burn-out. In dit geval gaat het over een jongere van 16 jaar oud. 16 jaar! En nu al opgebrand. Ik neem een slok van mijn koffie en staar voor me uit. Burned out, 16 jaar, dit kan toch niet!

Steeds vaker hoor ik het om mij heen dat kinderen extreem veel boos zijn, slecht slapen, afwezig zijn en alleen maar binnen zitten. Ze branden letterlijk op, als tikkende tijdbommen. Waar komt het toch vandaan vraag ik mij dan af? Is het het game-gebruik? Zijn het de mobieltjes? Ik zeg nee. Ik ben van mening dat het komt door het voorbeeld. Het voorbeeld wat wij als ouders of verzorgers aan de kinderen laten zien. We zijn allemaal gehaast, kunnen goed multi-tasken (tenminste zo noemen we dat) en doen vooral wat sociaal wenselijk is. Wij willen niet gezien worden als anders.

Wij willen erbij horen.

Ik betrap mij er zelf ook vaak op.  Door de snelheid van de dag en de vele prikkels om mij heen heb ik behoefte aan een ontspanningsmoment. Daar komt de mobiel uit mijn broekzak en voor ik het in de gaten heb ben ik verdwaald in Social media-land. Een plek waar sociaal wenselijk gedrag BOVENAAN staat. Foto’s droppen van activiteiten om vooral niet te laten zien hoe je je echt voelt! Kijk eens wat ik heb of kijk eens wat ik kan. Ik noem het vaak “jezelf voor de gek houden”. Hoezo kan hij/zij wel leuke dingen doen en ik blij ben als ik even kan zitten?

(mijn zoontje van 1,5 loopt even voorbij en trekt aan mijn been, ik wijs hem op zijn fietsje. Even geen tijd voor je hoor, papa is even op)

20 minuten later kan ik me niet meer bedenken wat mij getriggerd heeft om mijn telefoon te pakken. Waarom doe ik dit toch? Ik bedenk me ineens dat ik hiermee een voorbeeld stel aan mijn zoon. Een voorbeeld waarin ik, als ik even opgebrand ben, niet ga voelen waar het vandaan komt maar afleiding zoek in sociaal wenselijk gedrag? Dus mijn gevoelens onderdrukken?

En is dat bij burn-out nou ook niet de grootste reden? Het gevoel onderdrukken dat het je teveel is. Dat je niet bij jezelf bent gebleven en gedaan hebt wat je had willen doen.

Ik trek mijn jas aan en die van mijn zoontje. We gaan er maar eens lekker op uit. We fietsen een rondje en komen onderweg verschillende dieren tegen die hij allemaal benoemt. Mijn gedachtes zijn uit en ik geniet de rit.

20 minuten later komen we thuis en ik voel me helemaal energiek, mijn hoofd is leeg en ik heb genoten van de rit. (Zucht) Had ik dat nu maar gelijk gedaan bedenk ik me nog. Weer een leermomentje!

Keuzes maken, dichtbij jezelf blijven, vooral doen wat je zelf wil! De regie houden. Daar gaat het toch om? Makkelijk kletsen misschien, maar dat is de essentie van geluk. Dat alleen jij jouw eigen geluk kan bepalen. Iemand anders kan hieraan bijdragen, maar jij bent hier ZELF verantwoordelijk voor.

Laten wij dit dan ook aan onze kinderen meegeven. En vooral het goede voorbeeld. Dat scheelt een hoop tikkende tijdbommen!

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.